In dit boekje deel ik een aantal van de zingevende ervaringen en inzichten die ik heb opgedaan in mijn persoonlijke leven en al doende tijdens studie en werk. De directe aanleiding is mijn vijfentwintigjarig jubileum als predikant in 2025.
Het schilderij De steen der wijzen van Wouter Berns, dat de cover van dit boekje siert, roept bijna als vanzelf het spreekwoord op: ‘een ezel stoot zich in ‘t gemeen, niet tweemaal aan dezelfde steen.’ Je ziet de ezel denken: ‘Nee, hoor, dat gaat me niet nog eens gebeuren. Ik heb m’n les geleerd!’ Met dit humoristische beeld heb ik dit boekje een zekere lichtvoetigheid en zelfrelativering mee willen geven.
Maar er valt méér te zeggen. Zo wordt er verteld hoe een ezel de hoogzwangere Maria draagt en hoe later haar zoon Jezus bij de intocht in Jeruzalem een ezeltje berijdt. De Bijbel heeft weinig op met de paarden van machthebbers en geeft meerdere keren de voorkeur aan de eenvoud van de ezel. De woorden van Mark Twain (1835-1910) zijn dan ook het overwegen waard: ‘De ezel is van alle nederige dieren de nederigste en toch drijft iedereen de spot met hem. Als iemand ons een ezel noemt zouden we dat op moeten vatten als een compliment, maar doen we dat?’
Welbeschouwd is de ezel een toonbeeld van dienstbaarheid. En daarmee van de ware diaken.
Ode aan de spreekwoordelijke koppigheid van de ezel. Er zijn ontwikkelingen gaande in de wereld, waarbij de hakken stevig en vastberaden in het zand moeten.
Wie vertrouwd is met de geschiedenis van Bileam[1], weet bovendien dat een ezel engelen kan zien waar ze zelfs voor een profeet onzichtbaar blijven.
Al met al hoop ik dat dit ezelachtige boekje je goed zal doen.
Gertrudeke van der Maas
[1] Numeri 22 / Beeld: De steen der wijzen - Wouter Berns
Meer over en van dit boekje:
Reactie plaatsen
Reacties